opis

"Sztrychy, blubry i neony" to dyplom magisterski zrealizowany na poznańskim Uniwersytecie Artystycznym. Praca bada zjawisko typografii w przestrzeni miejskiej na przykładzie Poznania, traktując ją jako formę kamuflażu występującą w różnych odmianach. Analizie poddano systemy informacji, neony, oznaczenia budynków oraz liternictwo pamiątkowe i upamiętniające, wskazując na wpływ czasu, estetyki epok, kultury i przemysłu na eklektyczny język wizualny miasta. Część praktyczna obejmuje kolekcję czterech krojów pisma: dekoracyjnego, bezszeryfowego, szeryfowego i pisankowego, zaprojektowanych z myślą o języku polskim i podstawowych potrzebach składu tekstowego, a także zestaw nośników wizerunkowych (type specimeny, seria plakatów, naklejki, krzyżówki ze słownictwem gwary poznańskiej, neon LED).

Typograficzne oblicze Poznania wychodzi poza standardowe, jednolinijne klasyfikacje. Zamiast szukać w nim jednego dominującego nurtu, należy postrzegać je jako sumę mniejszych, często rozbieżnych czy nawet sprzecznych narracji. Ta urokliwa niespójność, o wspomniana w kontekście bogatego kolażu wartości, w ostatecznym rozrachunku definiuje tożsamość miasta jako przestrzeni otwartej i wielowymiarowej. Poznańska litera stanowi swoiste archiwum czasu i kontekstu oraz udowadnia, że jakość miejskiej typografii tkwi nie w jej jednorodności, ale w zdolności do współistnienia z wieloma zmiennymi, które razem tworzą autentyczny, choć nieoczywisty obraz miasta. W tym ujęciu eklektyzm nie jest błędem projektowym, lecz dowodem dopasowania się w gęstej tkance miejskiej, gdzie litera musi nieustannie prowadzić dialog między funkcją a estetyką.