opis

Projekt graficzny, typograficzny, skład i łamanie oraz przygotowanie do druku publikacji najcenniejszego średniowiecznego zabytku muzyki polskiej, znanego jako Kodeks Krasińskich (Kras 52). Przedsięwzięcie firmowane przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne oraz Instytut Adama Mickiewicza, będące zwieńczeniem kilkuletniej pracy grona specjalistx z zakresu muzykologii, redakcji, korekty, składu tekstowego i nutowego, projektowania graficznego i druku. Rzecz bez precedensu na polskim rynku wydawniczym.
Kodeks Krasińskich doczekał się w latach 70. XX wieku edycji autorstwa prof. Mirosława Perza, przeznaczonej przede wszystkim do analiz i dla wąskiego grona specjalistx. Nowa edycja miała być tomem wykonawczym, umożliwiającym realne wykonanie wokalne i instrumentalne utworów, skierowanym również do szerszego grona odbiorcx zainteresowanych muzyką dawną. Publikacja musiała więc łączyć walory naukowe i użytkowe: umożliwiać studiowanie utworów powstałych przed 5–6 wiekami wraz z komentarzami, poprawkami, uzupełnieniami, bibliografią i słownikiem, a zarazem służyć do śpiewania i grania. Miała być maksymalnie czytelna i przystępna, zachowując wierność tradycji rękopiśmienniczej oraz odpowiadając współczesnym odbiorcx w Polsce i za granicą. Dodatkowym wyzwaniem była trójjęzyczność publikacji – polski, angielski i łacina – oraz połączenie pisma alfabetycznego i nutowego.
Wypracowana formuła projektowa obejmowała format, oprawę, materiały, kolory druku, kroje tekstowe i nutowe oraz inicjały wywiedzione bezpośrednio z rękopisu. Format 244 × 305 mm, w proporcji trytonu, pozwolił pomieścić materiał nutowy, wielojęzyczne treści, marginalia i synoptyczny układ tekstów. Układ typograficzny, zgodny z rekomendacjami Roberta Bringhursta, zbudowano na wszystkich optycznych wielkościach Adobe Jenson Pro oraz Lektorat Variable. Emil Wojtacki opracował specjalny krój do składu incipitów, a Jan Estrada-Osmycki – średniowieczne inicjały oparte na rękopisie.