opis

Punktem wyjścia było hasło Dni Sztuki Współczesnej 2026 / „radykalna empatia”. Zamiast opisywać różnorodność perspektyw, chcieliśmy stworzyć system, który pozwoli je zobaczyć. Mechanizm został zredukowany do minimum: pytanie, pole odpowiedzi i punkt pozostawiany przez uczestnika. Kontakt ze sztuką współczesną może uruchamiać obawę przed „złą” interpretacją albo brakiem kompetencji, dlatego forma musiała wyglądać na prostą, zanim jeszcze ktoś przeczytał pytanie. Prosty gest uruchamiał jednak złożony proces informacyjny. Pojedyncza kropka wyrażała stanowisko jednej osoby, ale kolejne odpowiedzi zmieniały jego znaczenie. Powstawały skupiska, podziały, obszary pomiędzy odpowiedziami i pojedyncze głosy pozostające poza większością. Informacja była stale współtworzona przez odbiorców. W każdej lokalizacji funkcjonował osobny zestaw plansz związany z innym wydarzeniem i inną publicznością. Ten sam system tworzył więc różne obrazy zależne od miejsca, grupy, atmosfery i konkretnego momentu festiwalu. Forma była równie oszczędna: biały papier, minimalny jednokolorowy zadruk i wykorzystanie zastanej przestrzeni ograniczały produkcję, upraszczały ekspozycję i pozwalały łatwo archiwizować rezultaty. Informacja wizualna nie wymagała tu precyzyjnego pomiaru, tabeli ani jednoznacznego wniosku. Jej wartością było uchwycenie „na pierwszy rzut oka” kierunku, napięcia, przewagi, rozproszenia czy nieoczywistego podziału. Interpretacja powstającego obrazu zależała od odbiorcy i jego doświadczeń, nastawienia, kontekstu życiowego i gotowości do zobaczenia perspektywy innych.